عصر سینما و تلویزیون

0

در این مقاله از مجله فرهنگی هنری مای استیج با تاریخ سینما و تلویزیون بیشتر آشنا خواهیم شد.

پیدایش سینما و تلویزیون

 

 

دورهٔ پیش از سینما و تلویزیون تاریخ سینما با نوعی انفجار اغاز نشد. هیچ حادثه مشخصی را نمیتوانیم نام ببریم که قاطعانه میان عصر سینما و تلویزیون و عصر پیش از آن تمایز به وجود آورد. برای مثال ، اختراع کینه توسکوپ به دست ادیسون و ثبت ان در ۱۸۹۱، با اولین نمایش فیلم توسط برادران لومیر برای تماشاگرانی که پول پرداخته بودند، هیچ کدام چنین تمایزی پدید نمیاورد.

 

  • پیدایش سینما همچون پیوستاری است که با آزمایش ها و ابزارهای اولیه ای آغاز می شود که هدفشان نمایش تصاویر به صورت متوالی بود ابزارهایی مانند فانتاسما گوریا که در سال ۱۷۹۸ به دست ایتین گاسپار روبرتسن ساخته شد، یا پانتومیم لومینو که امیل رینو آن را در سال ۱۸۹۲ ابداع کرد.

 

چنین وسایلی نه تنها ظهور دستگاهی مانند سینما را در دهه ۱۸۹۰ شامل می شوند، بلکه نمونه های اغازین تصویر سازی الکترونیکی را نیز در برمی گیرند. نخستین تجربه ها در زمینه ارسال تصویر بوسیله ابزاری شبیه تلویزیون در حقیقت قدمتی به اندازه سینما دارد : ادریانو دو پایوا نخستین بررسیهایش را در این زمینه در ۱۸۸۰ منتشر کرد، و ژرژ رینیو ظاهراً در سال ۱۹۰۹ برای نخستین بار عملا به ارسال تصویر پرداخت .

 

 

  • در عین حال ، برخی فنون متعلق به عصر پیش از سینما، در سال های ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۵ همچنان به کار گرفته می شد.

 

 

برای مثال، هنگامی که سینما داشت موقعیت خود را در قلمرو آموزش و سرگرمی به تدریج جای خود را به سینما میدهد حال /انکه تلویزیون به عنوان یک رسانه همگانی جدید تثبیت می کرد دستگاه نمایش اسلاید که جلوه هایی از حرکت را در خود داشت، مدتها در کنار دستگاه نمایش فیلم مورد استفاده قرار می گرفت.

 

بنابراین، فانوس خیال و فیلم و تلویزیون به سه قلمرو جداگانه ، و در نتیجه به سه حوزه پژوهشی مختلف، تعلق ندارند، بلکه هرکدام بخشی از یک فرایند تکاملی واحد را تشکیل می دهند. با وجود این ، میتوان آنها را از یکدیگر تمیز داد، و تمایز انها نه تنها از نظر فن اوری و شیوهٔ نمایشی، بلکه از نظر تاریخی نیز مشهود است.

 

 

فانوس خیال در آغاز قرن بیستم به تازه در نیمه دوم این قرن سربرمی آورد. در این زنجیره، چیزی که از سوی دیگر کاربرد گسترده ان به عنوان ابزاری برای سرگرمی مردم در ابعاد گسترده. (منظور از بنیاد فن آورانه سینما همان نمایش تصاویر تابت به صورت زنجیر وار و ایجاد توهم حرکتدر تماشاگر است )برنامه های سینمایی درآغاز معجون عجیب و غریبی بود که انیمیشن به نمایش در میآمدند.

 

با ظهور فیلم بلند داستانی به عنوان محور برنامه نمایشی، انواع دیگر فیلم به حاشیه رانده شدند و یا سازندگانشان تصمیم گرفتند انها را در موقعیتهای دیگری به نمایش بگذارند. اما باید بدانیم که این مساله، رشد برجسته تر شود. ساختن فیلمهای کارتون به یک شاخه مستقل فیلمسازی تبدیل شد؛ و این فیلمها عموماً در خارج از استودیوهای بزرگ تولید می شدند.

 

همین نکته درباره قسمتی ، همراه با فیلم های خبری معمولا به صورت قطعات کوتاه در برنامهای گنجانده می شدند که محور اصلی آن یک فیلم بلند داستانی بود – البته مجموعه های سریالی لوئی فو یاد در می دادند، و گاهی نیز فیلم های بلند کارتون ساخته می شد. اما از میان گونه هایی که در سینمای اولیه پدیدار شدند، تنها کمدی بزن و بکوب (SlapStl CK) بود که موقعیت خودراهم در قالب فیلم کوتاه و هم در قالب فیلم بلند تثبیت کرد.

 

 

  • در حالی که چارلی چاپلین و باسترکیتون در اوایل دهه ۱۹۲۰ با موفقیت از سینمای صامت به سینمای ناطق انتقال یافتند، غالب بازیگران کمدی از جمله : استن لورل و اولیور هاردی ، در دورهٔ سینمای صامت زندگی حرفهای خود را تقریباً کاملاً وقف فیلم کوتاه کردند.

Leave A Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.